Έγινες καθηγητής Θεολογίας, κι όμως, την ευσέβεια αυτής της γερόντισσας απέχεις πολύ για να τη φτά­σεις

Ο δρόμος μέχρι το Μοναστήρι ήταν δύσβατος και γι’ αυτό αρκετά κουραστικός. Ο Άγιος, για να υπερνικά αυτές τις δυσκολίες, χρησιμοποιούσε κάποιο απλό αυτοκίνητο, για να διασχίσει τον βουνήσιο δρόμο που οδηγούσε στο Μοναστήρι.

Σε μια λοιπόν τέτοια επίσκεψή του συνάντησε στο δρόμο του μια γερόντισσα, κι αμέσως κατάλαβε ότι κι αυτή κατευθυνόταν με τα πόδια προς το Μοναστήρι. Τότε ο Άγιος έκανε νόημα στον οδηγό να σταματήσει και προσκάλεσε τη γριούλα να ανέβει στο αυτοκίνητο, γιατί, όπως της εξήγησε, κι εκείνος πήγαινε όπου και αυτή.

–Σ’ ευχαριστώ, παιδί μου, του απάν­τη­σε η γριούλα, αλλά εγώ είμαι φτωχή.

Ο Άγιος τότε της χαμογέλασε και τη διαβεβαίωσε ότι δεν θα πλήρωνε τίποτε, μια και το αυτοκίνητο ήταν νοικιασμένο από εκείνον.

Τότε η γερόντισσα του είπε:

–Δεν το ’πα γι’ αυτό, παιδί μου. Αλ­λα επειδή εγώ είμαι φτωχή, δεν έχω ­τι­­πο­τα άλλο να προσφέρω στον Άγιο πε­ρα από τον κόπο μου αυτό.

Τότε ο Άγιος χτύπησε μεμιάς το μέτωπό του ως ένδειξη κατάπληκτου θαυμασμού και μονολόγησε:

–Αχ, Ιουστίνε, έγινες καθηγητής Θεο­λογίας, κι όμως! Την ευσέβεια αυτής της γερόντισσας απέχεις πολύ για να τη φτάσεις.

Στράφηκε τότε και πάλι στον οδηγό. Τον πλήρωσε, κατέβηκε από το αυτοκίνητο και συνέχισε πεζός μαζί με τη γριούλα τον υπόλοιπο δρόμο έως το Μοναστήρι.

Στην εποχή των ανέσεων και της λογικής ίσως αδυνατούμε να εννοήσουμε βαθύτερα την προσφορά της γριούλας αλλά και τον θαυμασμό της ενέργειάς της από τον Άγιο.

Γιατί μάθαμε στην άνεση και στις ευ­κολίες.

Γιατί απεχθανόμαστε τον κόπο και την κακοπάθεια. Όλα τα μπορούμε πλε­ον με το πάτημα ενός κουμπιού. Μάθαμε να δωρίζουμε από το περίσσευμα, όχι από το υστέρημα. Καί στο Θεό και στους αν­­­θρώπους. Μάθαμε ν’ αγαπούμε από συμ­φέρον η έστω από συμπάθεια και όχι έμπονα και θυσιαστικά. Γι’ αυτό και αυ­­­θόρμητα αναδύεται το ερώτημα: Γιατί πρέπει να κουραστούμε; Έχει ανάγκη ο Θεός τη σωματική μας καταπόνηση; Όχι φυσικά. Ο Θεός δεν έχει να ωφεληθεί σε τίποτε από τη δική μας άσκηση. Όμως η άσκηση είναι η μητέρα του αγιασμού, και η κακοπάθεια η γεννήτρα της αρε­της.

Γι’ αυτό και η κατάκτηση της οποιασδήποτε αρετής προϋποθέτει κόπο, α­­­σκηση και προσπάθεια, για να ­φέρει καρ­­­πο. Γιατί ο άνθρωπος είναι ψυχοσω­ματική ενότητα, και το σώμα ­βοηθά την ψυχή, όπως επίσης και η ψυχή εκ­­­φράζεται και με το σώμα.

Προσευχή θέλεις να κάνεις; Χρειά­­ζεται κόπος. Να γονατίσεις, να σταθείς ορ­­θιος, να συγκεντρώσεις το ­μυαλό σου.

Στη Λατρεία θέλεις απερίσπαστος να συμμετέχεις; Κι εδώ κόπος ­χρειάζεται για να συγκεντρωθείς και να ­εκφράζεσαι προσ­ευχητικά όπως το σώμα των πι­στων.

Τα πάντα χρειάζονται κόπο. Καί ο κο­πος αυτός εκφράζει τον πόθο των αν­­θρώπων να βρούν τον Θεό. Όμως ο κο­­πος αυτός είναι χαρά κι ­ανάπαυση. Χαρά και ανάπαυση που εκπηγάζουν από την πίστη ότι ο κόπος είναι προσ­φορά που γίνεται ευπρόσδεκτη, είτε προσφέρεται στο Θεό είτε στο συν­αν­θρωπο.

Είναι διάχυτο αυτό το πνεύμα της προσφοράς του κόπου μας στην Ορθόδοξη πνευματικότητα. «Δώσε αίμα, για να λάβεις πνεύμα». Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη παράδοση έχει τις νηστείες, τις μετάνοιες, τις γονυκλισίες, τις αγρυπνίες και τόσα άλλα ως κατάθεση κόπου στον άγιο Τριαδικό Θεό και τους Αγίους εκ μέρους μας προς εκζήτησιν της χάριτός Του.

Προοδεύσαμε σήμερα. Κάναμε τη ζωή μας εύκολη και άνετη, όμως την ευσέβεια της Σερβίδας γριούλας όχι μόνο δεν την έχουμε, αλλά δυστυχώς την α­­πεμπολήσαμε και ως φρόνημα!

Περιστατικό από τη ζωή του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς.

Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ” Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Μπορεί επίσης να σας αρέσει Περισσότερα από τον συγγραφέα

Αφήστε μια απάντηση

Read previous post:
Υπέρογκα πρόστιμα για όσους αρνούνται να δεχτούν κάρτα στις συναλλαγές
Το πλαστικό χρήμα προωθεί η Κυβέρνηση

Aνατροπές κρύβει το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να καταθέσει τις αμέσως επόμενες εβδομάδες το υπουργείο Οικονομικών για το «πλαστικό χρήμα».

Close