Η Γέννηση του Θεανθρώπου και η Αναγέννηση μας(αληθινή ιστορία)

Πέρασε η ώρα πήρε να νυχτώνει.Τα γιορτινά φωτάκια άναψαν έξω στις αυλές. Βγαίνει στην βεράντα.
Το μικρό εκκλησάκι φωτίζεται με τα λαμπάκια που το εχει στολίσει.
Αν ήταν τα παιδιά εδώ, σκέφτεται, θα χαιρόντουσαν να το έβλεπαν φωτισμένο.
Έχει ψύχρα κι ο Γέροντας στο Άγιο Όρος θα κρυώνει, εκεί πέρα στα Καυσοκαλύβια, μα θα κάνει την υπομονή του με την βοήθεια της Παναγίας σκέφτεται.Και συ το ίδιο, σου πρέπει, ψιθυρίζει ξανά και ξανά.
Η Ζωοδόχος Πηγή είναι μαζί σου και προσεύχεται .Το κρύο φωλιάζει στην καρδιά της μα και στο σπίτι. Είναι δύσκολοι καιροί η θέρμανση θα ανάψει για όταν επιστρέψουν τα παιδιά με το καλό σε πέντε μέρες. Ρίχνει τρία ξύλα στο τζάκι. Η φλόγα ζεσταίνει τα παγωμένα της χέρια και την καρδιά της. Κάθεται κουλουριασμένη στην αγαπημένη της πολυθρόνα και χάνεται στο φως από την φλόγα της φωτιάς στο τζάκι.
Θυμάται Χριστούγεννα με γέλια και χαρές να ηχούν στο σπίτι. Θυμάται την μάννα της που πάντα με ένα γλυκό χαμόγελο το σπίτι γέμιζε χαρά, κι ας ήταν η ζωή που την πίκρανε πολύ. Το ‘ξερε πως τα Χριστούγεννα ήταν για τα παιδιά κι όχι για εκείνην. Ο Χριστός ήταν για την μάννα η αλήθεια της! Τα Χριστούγεννα που θα πήγαινε με τα τρία της παιδιά στην εκκλησία το πρωϊ.
Ο πατέρας έλειπε συχνά για δουλειές, μα προσπαθούσε έστω και την Παραμονή αργά, να επιστρέψει στο σπίτι. Χριστούγεννα συλΛογάται,..πάνε 10 χρόνια που ταξίδεψε η μητέρα για την Αυλή της Ζωοδόχου Πηγής.

Ποιός να της το έλεγε πως μέρες Άγιες, μέρες της Γέννησης του μικρού Χριστού θα έμενε σαν το κούτσουρο στην φωτιά. Δάκρια ποτάμι κυλούν από τα μάτια της. Νοιώθει πως έχει φύγει η καρδιά από το κορμί της. Δεν υπάρχει τίποτα .
Ούτε και εκείνος που του ‘δωσε το είναι της και τώρα είναι για εκείνον ένα τίποτα.
Αγάπησε μα προδώθηκε….και τα αγγελούδια της είναι τόσο μακριά. Ο νους με δάκρια ταξιδεύει στο ΆΓΙΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, για να’βρει η ψυχή της την παρηγοριά. Εκεί που ο Γέροντας τiς προσευχές στην Ζωοδόχο Πηγή μερόνυχτα πλέκει με υπομονή.
Νύχτωσε και η μοναξιά θεριεύει. Μόνη της απόμεινε, παρέα το καντήλι που αναμμένο στέκει μέρα Χριστουγέννων. Σιμά η εικόνα της μάννας Παναγιάς που έχει αγκαλιά τον μικρούλη τον Χριστό.
Κι απ’την σιωπή ακούγονται ήχοι, της είπε ο Άγιος Γέροντας κάποτε. Ναι,τους ακούει, ακούει γέλια, φωνές…Aκούει κλάματα από την Γέννηση του Θείου Βρέφους. Ακούει λόγια αγάπης που ξεχάστηκαν στα χρόνια….μα πάνω απ’όλα ακούει την μοναξιά της να της φωνάζει δυνατά:
Κλάψε θα δεις Χαμόγελο στην ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.. Την πόρτα της ζωής αυτής ας μην στην χτύπησε μέρες γιορτινές κανείς.
…Ναι, έχει την Παναγιά και τον μικρό Χριστό στο σπιτικό της απόψε, με πόνο και με δάκρυ, όπως ήρθε μέσα στο κρύο και ΕΚΕΙΝΟΣ, για να την σώσει.
Έσβυσε η φωτιά αποκοιμήθηκε στέρεψαν τα δάκρια πια,.. είναι η Ζωοδόχος Πηγή μαζί της !

©Γιώτα Παμπάλου,Greekpress.gr

Πρώτη δημοσίευση Αγιορείτικο Βήμα,26/12/2010

Δεύτερη αναδημοσίευση, 26/12/2014,Greekpress.gr

Το κείμενο υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα.Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς το ενεργό link του παρόντος άρθρου

Μπορεί επίσης να σας αρέσει Περισσότερα από τον συγγραφέα

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο

Read previous post:
H πιο αληθινή γέννηση του Χριστού γίνεται στην καρδιά του ανθρώπου

Και στην ακολουθία της 25ης του Δεκεμβρίου, και στη θεία Λειτουργία της εορτής, θα υμνήσωμε και θα αναπαραστήσωμε το μέγιστο...

Close