Ο θυμός ως μέσον προστασίας και αντίστασης πνευματικής στα χέρια του Πιστού

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός
Ο όσιος γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής σε απαντητική του επιστολή (1), σχολιάζοντας το πάθος του θυμού, γράφει: ‘‘…Όταν σοι έλθη θυμός, κλείσε το στόμα δυνατά και μη ομιλήσης εις τον υβρίζοντα ή ατιμάζοντα ή ελεγχοντα ή πολυειδώς σε πειράζοντα άνευ λόγου’’.
Αυτά συμβουλεύει σε δόκιμο μοναχό, δηλαδή, αυτοσυγκράτηση, για τις περιπτώσεις εκείνες, που η καρδιά του κινδυνεύει να
καταληφθεί από θυμό εξ αιτίας προσβολών, ύβρεων και γενικώς απρεπούς συμπεριφοράς άλλων μοναχών απέναντί του.
Για τον θυμό, όμως, που είναι δυνατόν να γεννηθεί μέσα μας σε περιπτώσεις δαιμονικών επιθέσεων ή σε απόπειρες αιρετικών να αλλοιώσουν την Πίστη μας, ο όσιος γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής προτείνει εντελώς αλλιώτικη τακτική. Στην ίδια επιστολή γράφει επί λέξει τα εξής: ‘’Ο θυμός καθ’ εαυτόν είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρον ψυχής. Και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθείς εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και παντός κωλύοντος από την οδόν του Θεού’’.

 

Όταν, δηλαδή, ο Ορθόδοξος Χριστιανός εμποδίζεται στον αγιαστικό του αγώνα από τους δαίμονες η από ανθρώπους αιρετικούς, τότε ο θυμός οφείλει να γίνει μέσον προστασίας και αντίστασης πνευματικής στα χέρια του Πιστού.
Αξίζει να παρατηρήσουμε, ότι ο όσιος γέροντας βάζει τους δαίμονες και τους αιρετικούς στην ίδια σειρά. Διότι την ίδια λύσσα έχουν εναντίον μας, τον ίδιο κίνδυνο διατρέχουμε και από τις δυό πλευρές!
Εδώ είναι, που εφαρμόζεται το αγιογραφικό ‘’οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε’’ (Εφεσ. 4, 26). Ο άγιος γέροντας είναι σαφής: Στον αδελφό, που τυχόν μας πικραίνει, μας υβρίζει και μας περιφρονεί, απαντάμε πάντοτε με αγάπη και τρόπο ήμερο. Στις επιθέσεις, όμως, των δαιμόνων, αλλά και σε ανθρώπους αιρετικούς χρειάζεται να δουλέψει το νεύρο της ψυχής. Δηλαδή ο θυμός.
Ο μεγάλος αυτός δάσκαλος της νοεράς προσευχής δεν λέει λόγια δικά του. Επόμενος τοις Αγίοις Πατράσι, επαναλαμβάνει στην ουσία τον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος μας διδάσκει: ’’Νεύρον γαρ εστι της ψυχής ο θυμός. Δείν γαρ οίμαι την ίσην σπουδήν έχειν περί τε την αγάπην της αρετής, και περί το μίσος της αμαρτίας’’. (2)
Τώρα λοιπόν που, επισήμως πλέον, τους αμετανόητους αιρετικούς τους ονομάσαμε ‘’εκκλησία’’, που αναγνωρίσαμε ιερωσύνη και μυστήρια στους ψευτοχριστιανούς της Δύσης, που ανώτατοι ρασοφόροι μας καταργούν με την ζωή τους ολόκληρα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεώς μας, που οι περισσότεροι Επίσκοποί μας κρατάνε το στόμα τους κλειστό, λες και δεν συμβαίνει τίποτε, τι δέον γενέσθαι από την πλευρά του κατώτερου κλήρου και των λαικών μελών της Εκκλησίας μας;

Από την μια μεριά το συνέδριο Επισκόπων του Κολυμβαρίου με τις αποφάσεις του μας καλεί, να ενωθούμε απροϋπόθετα με τους αιρετικούς (3) και να πέσουμε έτσι εθελουσίως στην δαιμονική παγίδα της απιστίας. (4)
Άρα: α) Να άρνηθούμε την μοναδικότητα της πολυτίμητης Ορθοδοξίας μας και να γίνουμε ένα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών,την ‘’κουρελού του διαβόλου’’, όπως έλεγε και ο αγαπημένος μας άγιος Παίσιος, και
β) να γυρίσουμε την πλάτη στους αγίους Πατέρες μας και να συνταχθούμε με τους λεγόμενους μεταπατερικούς, με την πανθρησκεία και την παναίρεση του οικουμενισμού. (5)
Από την άλλη, όμως, ο Μέγας Βασίλειος και ο όσιος γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, στις επιθέσεις των δαιμόνων και των αιρετικών, μας καλούν να απαντήσουμε με το νεύρο της ψυχής μας, που είναι ο θυμός.

Πάντως, για εμάς τους Όρθοδόξους, εδώ και δυό χιλιάδες χρόνια, η Πίστη είναι αδιαπραγμάτευτη και οι Άγιοι οδοδείκτες μας.
______________________________________________________________________
(1). Ἀπό το βιβλίο Γέροντος Ἰωσήφ ‘’Ἔκφρασις μοναχικῆς ἐμπειρίας’’, ἐκδόσεως Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου, σελ. 61.
(2). Ἑρμηνεία εἰς τήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολήν, Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἐκδόσεις ‘’Ὀρθόδοξος κυψέλη’’, σελ. 446. (Λόγ. κατά ὁργιζομέν.).
(3). ‘’Οἱ παπικοί καί οἱ Προτεστάντες εἶναι αἱρετικοί, ἀποτελοῦν μία κοινότητα, μία δική τους συναγωγή, ἀλλά δέν εἶναι Ἐκκλησία. Οἱ Παπικοί καί οἱ Προτεστάντες θά εἶναι καί θά γίνουν πάλι Ἐκκλησία, ὅταν μετανοήσουν γιά τίς πλάνες τους καί ἔτσι μετανοημένοι ζητήσουν νά ξαναγυρίσουν στήν Ἐκκλησία, ἀπό τήν ὁποία ἀποκόπηκαν’’. (Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας)
(4). Σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, μία ἀπό τίς τρεῖς μορφές ἀπιστίας καί ἀθεΐας εἶναι ἡ σιωπή ἀπέναντι στήν αἵρεση καί στούς αἱρετικούς.
(5). ‘’Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κοινόν ὄνομα διά τούς ψευδοχριστιανισμούς, διά τάς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Ὅλοι δέ αὐτοί οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τήν ἄλλην αἵρεσιν. Τό κοινόν εὐαγγελικόν ὄνομά των εἶναι ἡ παναίρεσις’’ (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ‘’Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί Οἰκουμενισμός’’, σελ. 224.).
1/9/2016

Μπορεί επίσης να σας αρέσει Περισσότερα από τον συγγραφέα

Αφήστε μια απάντηση

Read previous post:
π. Θεόκλητος Διονυσιάτης: Τι είναι κατά βάθος η διδασκαλία των νεορθοδόξων;
π. Θεόκλητος Διονυσιάτης: Τι είναι κατά βάθος η διδασκαλία των νεορθοδόξων;

Προσφέρουν έτσι μία dolce vita, αλλά προπαντός, ορθόδοξη αφού δεν στερείται ορθοδόξων στοιχείων! Και ακριβώς γι' αυτό και απατηλή.

Close